nung nagsawa na ako sa Keane

Dumarating ka pala sa pagkakataon na yung mga paborito mo, napagsasawaan mo rin. Dati kasi, baliw na baliw ako sa Keane; tipong sa tuwing maririnig ko ang bandang yan sa Jam o kahit saang estasyon, napapahinto ako talaga namang lumalapit pa ako sa pinagmumulan ng tunog para alang marinig ko yung kanta.

Kunsabagay, nangyayari lang naman yun sa akin kung sunud-sunod na araw ko na silang napakikinggan; sa internet radio, sa celfone ko, sa jeep o sa mga radyo ng kapitbahay. Lilipas ang ilang linggo na di ako makikinig ng Keane sa radioblog.com. Sa halip, magbababad muna ako sa pinoy alternative gaya ng Sugarfree, Rivermaya, Orange and Lemons, Itchyworms at siyempre, Eraserheads. Pero sa kakaiwas ko sa Keane, minsan, lumalabas din sila sa line-up ng mga songs eh, lalo na kung sa celfone ako nakikinig. At dahil Keane addict nga ako, di ko paring mapigilang matunawan ng pagka-sawa ko sa kanila. Mas nangingibabaw yung impact ng mga awit nila noong minsan kong naranasan kung gaano katotoo at kasaklap yung melody at mensahe ng mga kanta nila.

Mas matindi pa noong bagu-bago ko pa lang naririnig ang Keane. Parang umaalon yung dibdib ko; para akong na-depress dahil naka-inom ako ng depressant o nakarinig ng balita na may isang malapit sa puso ko na namatay. Hindi ko alam kung anung klaseng sakit ang "paghilab ng tiyan" kapag nanganganak ang isang babae. Pero kung pagbabasehan ko yung itsura ng isang nanganganak kung umi-iri siya, at kung anong sakit ang humahagupit sa buong katauhan niya, hilab ang sa tingin ko'ng tumpak na salitang tumutukoy sa nararamdaman ko sa tuwing naririnig ko ang mga kanta nila.

Lalo na yung Everybody's Changing.

** ** **

So little time

Try to understand that I'm

Trying to make a move just to stay in the game

I try to stay awake and remember my name

But everybody's changing

And I don't feel the same.

- Keane, Everybody's Changing

Dahil sa kantang yan, napasulat ako ng isang tula. At habang sinusulat ko yung tula na yan, humihilab yung puso ko sa pagka-depress...

akala ko nga tuloy humahagulgol na ako pero hindi pala, sumisikip lang pala ang dibdib ko sa depression.

** ** **

Habang isinusulat ko ito, may nabasa akong bulletin. May tanong do'n.

" 21. has anyone made a poem for you?"

at ang sagot niya:

"- Yes, and they are all well treasured."

Kung alam lang niya...

** ** **

On Remembering my Beloved

By the time you disappear

and fade into beautiful light

all that shall be left of you

would be memories in still scenes

(a play I could restage in my secret theatre for free)

of you coming out of your door

basking in the scent of Victoria's Secret,

countenance glowing with Shiseido's

(and I guess you're likewise laced

with an orange teddy-bear printed undies)

of you surveying the campus grounds,

way up to our class, wisps of your crown

swimming with the crisp, daybreak breeze

(plus clickety-clack goes your Mendrez heels

and of you asserting your discourse

before a class of forty, while I two rows

away gazes awestruck; the trends of our

opinions eventually inflecting towards yours.

(some of which would be left on

cold photographs sheets,

on small coffee talks even.)

* * * *

and so by the time I get tired

of playing your memories over and over

like an old favorite Beeges album,

I shall resign to the stillness

of a lazy wednesday afternoon.

Watch the skies turn gray,

or simply wait for stars to show up.

The dusk shall remind me always

of our real-time presence;

the day when it

was once

you.

January, 2005
San Antonio, Paranaque.